به نسترن هایی فکر می کنم که زیر باران نگاهی خیس دارند
صورت خدا را چه کسی؟؟؟
خیلی دلم می خواهد بدانم
نگاهم٬نشاطم٬رنگ و رویم
همیشه با قلم او شکل گرفته
دلم می خواهد بدانم
خدا را چه کسی نقاشی کرده است؟؟؟
لبخند رنگارنگ
بر برف دل من زدی
من
اشک یخی
بر سوز دل تو زدم
لبخند تو و اشک من
هیچوقت با هم یکی نشد
پس از یک اخم آسمانی
زمین بیدار می شود
پس از خشم زمستانی
و من با دستهایی که هنوز بوی یاس های سپید خانه را می دهد
نمی دانم چرا اینهمه دلتنگم ٬ اینهمه غمگینم
شاید فردا هم نقاشی های من از تصویر دنیا فقط ماه غمگینی باشد
...................................
دلم خانه ای بارانی می خواهد که سقفش ابرهای سفید و دیوارهاش بلوری باشد
و میهمانان خانه ام ستاره هایی باشند که هر شب با صدای خنده ی ماه به خانه ی من پا بگذارند
دلم خانه ی اسمانی می خواهد پر از یاس های سپید و شبهای معطر
دلم ٬ دلم را می خواهد ساده و سپید
آنقدر سپید که زیر باران نگاه خدا را ببیند و به خواب رود
شیرینی
زندگی تلخ منست
به سرزمینی که سایه ها فرش خانه ها شده اند
و زمان فقط با باران پیش می رود
قطره های خورشید چکه می کند
آسمان پایین می آید
کبوتران بال بال می زنند
برف ها پراکنده می شود
یخ پاره های زندگی
در پی زمین آتشفشان بپا می کنند
دست های من اسیر زنجیر می شود
و از پشت نقاب عادت ها دوباره خریدارش می شوند٬ به بهایی گزاف
امان از مردمانی که تا ته دنیا نمی دانند کجایند
و خواستن شان همیشه چون خواب خسته است
و جغرافیا را در هوای باغچه
مادرم سفره نان را در ایوان پهن می کند
و پدرم برگ درختان را رنگ می زند
خورشید خانه ی ما همیشه خسته است
برادرم از ترس لاشخورها
در آسمان نقشه هایش را می کشد
گنجشک ها کنار سفره نان آهسته اشک می ریزند
آه باران هم نمی آید
تا یادداشت های سیاه مرا سفید کند
کسی در می زند...
سپیده است یا نور ؟؟؟
شاید هم باران
شاید هم کسی از بند گریخته است
تاریخ را در تاریکی می خوانم
و جغرافیا را در خیابان
به سحر خود افسون می کند پا تا سرم را
بلوغی سربزیر و ساکت و رام
گریزان می شود از خاطر من
بیا تا باورم گردد
که بی چشمان غوغایت
پرستوی آرزوهایم
همیشه لرزان و بی پر و بال است
نگاهم را نگیر از من
که چشمان سیاه من
همیشه خسته و بی سر زبان است
مثل همیشه
سهمم دوباره کم شد
انگار...
خوشبختی مرا گم کرده است
